De Balkanoorlogen 1912-1913.
In haar boek Re-Ordering the Universe, Picasso and Anarchism, 1897-1914 uit 1989 ging de schrijfster Patricia Leighten in op de inhoud van de door Pablo Picasso gebruikte stukken krant bij de papiers collés. Een aantal gebruikte stukken had te maken met de Eerste Balkanoorlog. Zie Krantenartikelen in de kubistische collages.
Aan het begin van de twintigste eeuw was de verhouding tussen Frankrijk en Duitsland o.a. verslechterd door de Marokkaanse crisis. De Franse Minister van Buitenlandse Zaken, Théophile Delcassé, had een geheime afspraak gemaakt met Engeland en Spanje over de verdeling van de koloniën. Bovendien had Frankrijk voor elkaar gekregen dat Marocco een Frans protectoraat kon worden. Wilhelm II, de Keizer van Duitsland, wilde een Duits koloniaal keizerrijk en was furieus dat hij buitengesloten was bij de verdeling van de koloniën. Hij zeilde naar Marocco en landde met getrokken zwaard in Tanger met de mededeling dat hij zelfs een oorlog zou gaan voeren. Door het Verdrag van Algeciras in 1906 werd een oorlog voorkomen, maar bereidden Frankrijk en Duitsland zich verder voor op een oorlog.
In 1912 werd Raymond Poincarré Minister President en Minister van Buitenlandse Zaken in Frankrijk en begon hij met de voorbereidingen voor een oorlog met Duitsland. Hij steunde o.a. de Russische bemoeienissen op de Balkan. Tsjaar Nicholas II sloot een geheim Balkan Verbond met de gekrenkte Serviërs en Bulgaren in maart 1912, waardoor oorlog met het Ottomaanse Rijk en het Oostenrijk-Hongaarse Rijk verzekerd was. Duitsland was door een verbond met Oostenrijk-Hongarije direct hiermee verbonden. Poincarré bezocht Rusland en beloofde volledige steun aan de Russische oorlogsplannen. In Frankrijk werd daarna een militaire macht opgebouwd.
Op 15 oktober 1912 verklaarde Montenegro, Servië, Bulgarije en Griekenland de oorlog aan Turkije, de z.g. Eerste Balkanoorlog. In het voorjaar van 1912 hadden deze landen een verbond gesloten. Na het verdrijven van de Turken bezette Servië een groot deel van Albanië, dat tot Oostenrijk-Hongarije behoorde. Oostenrijk-Hongarije mobiliseerde daarna. Daar de militaire voorbereidingen van Rusland nog niet klaar waren steunde Rusland Servië niet. De verdragbesprekingen begonnen in Londen en duurde tot 30 mei 1913. De verdeling van de gewonnen gebieden door de leden van de bond zorgde voor een nieuw conflict. Op 28 juni 1913 trok Bulgarije tegen Servië en Griekenland op, maar leed mede door Turkije en Roemenië verlies. Met de Vrede van Boekarest in augustus 1913 werden de schermutselingen van de z.g. Tweede Balkanoorlog beëindigd.
Zie voor verdere informatie b.v. de volgende internetadressen.
