Centre National d'Art et de Culture Georges Pompidou.
Het Centre National d'Art et de Culture Georges Pompidou, kortweg Centre Pompidou genoemd, is op 2 februari 1977 voor het publiek geopend. Het is gevestigd in een door Renzo Piano en Richard Rogers ontworpen gebouw in het centrum van Parijs. De dichtsbijzijnde metrostations zijn Rambuteau, Hôtel de Ville en Chârtelet-Les-Halles. Het gebouw is 166 meter lang, 60 meter breed en 42 meter hoog en heeft zes verdiepingen. Opvallend is de van buiten zichtbaren pijpen. De pijpen voor de luchtcirculatie zijn blauw geverfd. De waterafvoeren en waterleidingen zijn groen, de elektrische leidingen geel en de liften rood geverfd. De roltrappen zijn aan de buitenkant van het gebouw aangebracht. Het Centre Pompidou is een opvolger van het Musée National d'Art Moderne, dat op 9 juni 1947 geopend werd en de taak van het Musée du Luxembourg overnam.
Op de vijfde verdieping is een groot gedeelte van de ruimte gevuld met werken uit de periode 1905-1960. Onder de 1100 werken uit de twintigste eeuw zijn vele schilderijen van kubisten. De presentatie van de permanente tentoonstelling is in chronologische volgorde en wordt elk half jaar gewisseld, daar de ruimte te klein is voor het tentoonstellen van alle werken. Het museum is dagelijks, behalve op dinsdag te bezoeken. Behalve kunstwerken bezit het Centre Pompidou bijna 370.000 documenten in diverse vormen. Deze zijn ondergebracht in een gratis te bezoeken aparte ruimte met 2000 zitplaatsen.
De blikvanger van de kubistische periode (augustus 2004) is het schilderij De Stad van Robert Delaunay uit 1912. In 1936 werd het schilderij door Jean Cassou aangekocht voor het Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris en werd het na ruim 20 jaar pas zichtbaar voor een groot publiek. Hierdoor is het niet de mijlpaal in Delaunays schilderkunst geworden. Naast dit belangrijke schilderij zijn nog vele ander kubistische werken aanwezig.
Zie voor een deel van de aanwezige kubistische werken de webpagina Aanwezige kubistische werken in Centre Pompidou.