Salon d'Antin
Van 16 t/m 31 juli 1916 organiseerde André Salmon in de Salon d'Antin de tentoonstelling L'Art Moderne en France. Salon d'Antin was gelegen aan de Avenue d'Antin 26 (nu Avenue Franklin-Roosevelt) en was van de couturier Paul Poiret. De financiën werden door Poiret en het avant-garde tijdschrift SIC (=Sons, Idées, Couleurs, Formes) bijeengebracht.
Paul Poiret was in 1903 voor zichzelf begonnen als couturier en werd vooral bekend als verwerper van het corset. Op advies van Jacques Doucet hadden de kinderen van de eerste Parijse couturier, Charles Frederick Worth, Paul Poiret aangenomen voor het ontwerpen van nieuwe kleding. Worth had in 1858 een maison de hautes nouveautés in de Rue de la Paix 7 te Parijs geopend en was de eerste die 'kant en klaar' was en niet via een kleermaker werd aangemeten. Aan de samenwerking kwam een eind door het ontwerp Confucius van Poiret, dat goed verkocht werd maar door zijn eenvoud de hoon kreeg van Prinses Bariatinsky, de echtgenote van de Russische ambassadeur. Zie voor meer informatie: Yvonne Deslandres, Paul Poiret 1879-1944 uitgegeven in 1986 te Parijs.
Het uit de achttiende eeuwse gebouw lag enigszins naar achteren aan een grote tuin, die 47 meter breed was. In 1909 had Poiret het gebouw laten renoveren. (Voor de Tweede Wereldoorlog is het gebouw gesloopt.) Hij bezat ook de erachter gelegen gebouwen aan de Rue du Faubourg Saint-Honoré, nr 107 en 109. De begane grond van het laatste gebouw verhuurde Poiret vanaf 1911 aan zijn vriend Henri Barbazanges voor een galerie voor moderne kunst, genaamd Galerie Barbazanges. Denkelijk werd de expositie gehouden in de Galerie Barbazanges en op de bovengelegen verdieping. Henri Barbazanges zou in 1922 de kunsthandelaarswereld nog verbazen door de aankoop van enkele honderden Renoirs uit Renoirs atelier van de erfgenamen van Renoir. Op nevenstaande plattegrond is dit gedeelte rood gekleurd. De plaats van de gevelfoto is blauw gekleurd.
Op deze tentoonstelling, die de eenheid tussen Franse en buitenlandse kunstenaars tijdens de oorlog moest tonen, waren van 52 kunstenaars, waarvan 31 Franse, 166 werken te zien o.a. 3 van Frank Burty, 2 van André Derain, 4 van Raoul Dufy, 2 van Serge Férat, 1 van Roger de la Fresnaye, 3 van Othon Friesz, 2 van Henri Hayden, 3 van Thorvald Hellensen, 3 van Fernand Léger waaronder het nevenstaande De 14e juli uit 1914, 3 van Irène Lagut, 6 van André Lhote, 2 van Jean Marchand, 4 van Marevna, 2 van Albert Marquet, 3 van Henri Matisse, 3 van Amedeo Modigliani, 1 van Pablo Picasso, n.l. het schilderij Les Demoiselles d'Avignon dat voor het eerst werd tentoongesteld, 4 van Gino Severini, 9 van Marie Vassilieff, 4 van Manuel Ortiz de Zárate. De enige Nederlander was Kees van Dongen met het schilderij Madame la France.
Tijdens de expositie waren vier bijkomende activiteiten. Op 18 juli en 25 juli waren er concerten. Op 21 juli werd door Guillaume Apollinaire een poëzie-avond georganiseerd, waarop Max Jacob en Beatrice Hastings, de vriendin van Amedeo Modigliani, uit eigen werk voordroegen. Apollinaire, die in maart 1916 aan het front gewond was geraakt aan zijn hoofd, verzorgde een inleiding. Een week later, op 28 juli, werd een soortgelijke avond georganiseerd door André Salmon. Ook werden twee muziekavonden georganiseerd waarop nieuwe werken van Erik Satie, Stravinsky, Milhaud en Georges Auric te horen waren.
In de pers werd veel aandacht besteed aan de expositie, maar niet alleen positief. Een criticus in de krant Le Cri de Paris van 23 juli 1916 schreef onder de titel lettres & Art: Cubistes: 'De kubisten wachten niet op het einde van de oorlog om de vijandelijkheden tegen de goede smaak te heropenen.' Een uitgebreid serieus verslag werd gegeven door Roger Bissière in L'Opinion van 22 juli 1916 onder de titel La logique et les expositions.
Kees van Dongen had van 9 t/m 31 maart 1917 een expositie van 50 werken in Galerie d'Antin.
