Georges Valmier (1885-1937).

Georges Valmier werd op 10 (11?) april 1885 geboren te Angoulême als jongste zoon van een fluitist en muziekleraar. Vanaf 1890 woonde zijn familie in de Parijse wijk Montmartre. Na het vervullen van zijn dienstplicht studeerde hij in 1906 aan de Académie Humbert, Boulevard de Clichy 194, als voorbereiding voor de Académie des Beaux Arts. Hij begon daar zijn studie in 1909, maar stopte spoedig omdat hij de klassieke kunstideeën van zijn docenten te ouderwets vond. Onder invloed van Paul Cézanne schilderde hij (zelf)portretten, stillevens en landschappen. Los van de twee hoofdgroepen van het kubisme, de Bateau-Lavoir-groep van Pablo Picasso en Georges Braque, en de groep van de gebroeders Duchamp, ontwikkelde Valmier vanaf 1911 een kubistische kleurrijke stijl. Dit kwam tot uiting in portretten en landschappen. De stijl van deze landschappen lag dicht bij die van Lyonel Feininger.

In 1913 en 1914 exposeerde Valmier op de Salon des Indépendants. André Salmon deelde zijn stijl in bij de Postkubisten in zijn verslag van de Salon des Indépendants in 1914. Na het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werd Valmier opgeroepen voor militaire dienst en werkte hij als ziekenverpleger. Zijn belevenissen tijdens de oorlog tekende hij in zijn Carnets de guerre. Tijdens de oorlog kreeg hij een vriendschappelijke band met Albert Gleizes en de componist Florent Schmitt (1870-1958). Pas in 1919 keerde hij terug in Parijs. Vanaf 1919 tot 1925 veranderde de schilderstijl van Valmier. Valmier nam deel aan de Section d'Or van 1920. Via Gleizes kwam Valmier in contact met Léonce Rosenberg, die een contract met hem afsloot en zijn dealer werd. Voor zijn schilderijen maakte Valmier vaak een gouache of papier collé studie. In 1921 had Valmier van 3 t/m 25 januari zijn eerste solotentoonstelling in de Galerie L'Effort Moderne van Léonce Rosenberg. In 1922 exposeerde Valmier samen met Louis Marcoussis en Amédée Ozenfant bij Galerie L'Effort Moderne. In 1928 kreeg Valmier van Rosenberg de opdracht om een aantal schilderijen voor de eetkamer van Rosenberg in de Rue Longchamp te maken.

Na een korte abstracte periode in 1921 schilderde hij pas vanaf 1929 abstract. Via Léonce Rosenberg was hij in contact gekomen met de groep Abstraction-Création. In zijn werken overheersten hoeken, schijven en cirkels in navolging van Francis Picabia en Fernand Léger. In 1930 nam Valmier deel aan de Salon des Surindépendants en in 1935 aan de tentoonstelling van de kunstenaarsvereniging Abstraction-Création in Parijs. In 1935 nam Valmier deel aan de tentoonstelling Les Créateurs du Cubisme in de Galerie de Beaux-Arts te Parijs. In 1937 werkte hij mee aan de Wereldtentoonstelling van Parijs. Hij maakte samen met Jean Metzinger drie grote panelen voor de bioscoop van het spoorwegpaviljoen van de S.N.C.F. Het geheel stond onder leiding van Robert Delaunay. Tijdens het klaarmaken van de tentoonstelling overleed Valmier aan een hartaanval op 25 maart 1937.

Naast schilderen ontwierp Valmier vanaf 1922 kostuums en decors voor het theater, o.a. voor de futurist Marinetti.

Tik op nevenstaande knop voor werken van Valmier.